Gnoza to nurt religijny rozpowszechniony w II, III i IV wieku, w ramach którego głoszono tajemne aspekty wiedzy czy objawień, których znajomość miałaby ludziom umożliwić odkrycie tajemnic wszechświata. Zbawienie zależałoby przede wszystkim od tego co wiemy. Słowa gnoza wywodzi się z języka greckiego gnosis znaczy tyle co wiedzieć.

Wiele osób wierzy w teorię, że Ewangelie, które zawiera w sobie Pismo Święte nie zawiera prawdy. Jedna z teorii spiskowych głosi, że Watykan ukrywa księgi zawierające prawdziwe nauki Chrystusa. Wielu badaczy próbuje również ludzi wprowadzić w błąd sugerując, że Ewangelie zawierają w sobie nieprawdę. Najważniejsze świadectwa o życiu Chrystusa, zostały spisane w drugiej połowie I wieku. Dwadzieścia lat po śmierci Jezusa ludzie pamiętali jeszcze jego nauki, żyli też świadkowie jego działalności. W tak krótkim okresie między życiem Jezusa, a spisaniem jego losów i nauk nie mogło dojść do przeinaczenia prawdy.

Ukrytyta prawda Gnozy

John Dominic Crossan wysunął tezę, że istnieję ukrywana przez opinią publiczną nieocenzurowana Ewangelia św. Marka. Księga ta zawiera podobno szokujące treści dla wierzących. W oparciu o ten tekst głoszą teorię, że Jezus był w rzeczywistości czarnoksiężnikiem oraz to, że homoseksualizm był częstą praktyką wśród pierwszych chrześcijan. W tego typu rewelację chętnie wierzą osoby, które przede wszystkim nigdy nie zapoznały się z treścią Pisma Świętego. Tajemna Ewangelia św. Marka po prostu nie istnieję. Pewien uczony znalazł jeden cytat z końca II wieku w tekście Klemensa Aleksandryjskiego, który rzekomo pochodził z owej księgi. Potem okazało się, że i ten tekst zaginął. Wniosek jest taki, że Tajemna Ewangelia Marka to nieistniejące dzieło cytowane w nieistniejącym tekście przez autora w II wieku, który znany był z tego, że jest łatwowierny. Jak wynika z przytoczonego przykładu w bardzo prosty sposób można podważyć autorytet i wiarygodność Pisma Świętego.

Gnoza i niewygodne dogmaty

Watykan oczywiście ukrywa prawdę przed osobami wierzącymi. Każda osoba, która czytała Pismo Święte wie, że dogmaty głoszone przez kościół katolicki nijak ma się do prawd głoszonych przez Chrystusa oraz jego apostołów. Dla przykładu podam kilka nauk głoszonych przez księży, których nie zawiera Biblia:

– dusza jest nieśmiertelna (w Biblii nie znajdziemy ani jednego fragmentu na ten temat)

– grzesznicy pokutują w czyśćcu (jest to dogmat oparty na wizjach rzekomych świętych)

– zmarłe dusze mogą kontaktować się z tym światem (Biblia naucza, że zmarli nie mają dostępu do tego świata)

– nauka o istnieniu piekła (w Biblii karą za grzech jest całkowite unicestwienie, a nie wieczne męki)

– nauka o tym, że Maryja została wniebowzięta (brak jakiegokolwiek potwierdzenia tej historii w Biblii)

– ustanowienie niedzieli jako dnia świętego (Jezus oraz jego apostołowie czcili sabat)

Ponieważ to nie jest zorganizowana religia jako taka, ale raczej praktyka duchowa, Szamanizm rozciąga się na wszystkie wyznania i wyznania, osiągając głębokie poziomy pamięci przodków. Jako pierwotny system wierzeń, poprzedzający ustaloną religię, ma swój własny symbolizm i kosmologię. Jest zamieszkały przez istoty, bogów i totemy, którzy wykazują podobne cechy, chociaż pojawiają się w różnych formach, w zależności od miejsca ich pochodzenia.” – John Matthews, “Szaman Celtycki”

Czym jest Szamanizm?

Szamanizm jest praktyką duchową, którą można znaleźć w kulturach na całym świecie od czasów starożytnych aż po dzień dzisiejszy. Przede wszystkim praktyki szamańskie są praktyczne i przystosowalne. Te praktyki współistnieją przez tysiąclecia z różnymi kulturami, systemami rządowymi i zorganizowanymi praktykami religijnymi.

Wiele sformalizowanych religii, od buddyzmu do chrześcijaństwa, pochodziło z starożytnych korzeni szamańskich i wciąż noszących szamańskie nici głębokiego związku z boską we wszystkim. Sam Szamanizm nie jest sformalizowanym systemem przekonań ani ideologii. Jest to raczej grupa działań i doświadczeń szamańskich w kulturach na całym świecie. Praktyki te współistnieją z różnymi kulturami, systemami rządowymi i zorganizowanymi praktykami religijnymi.

Kim jest Szaman?

Według znanego amerykańskiego psychologa i pioniera świadomości, Stanley’a Krippnera, szamani to “przypisani wspólnocie magicy. Profesjonaliści, którzy świadomie zmieniają swoją świadomość w celu uzyskania informacji od ” duchowego świata “.

Wykorzystują tę wiedzę i moc, aby pomóc i uzdrawiać członków wspólnoty, a także całej społeczności “. Krippner opisuje szamanów jako pierwszych lekarzy, diagnozatorów, psychoterapeutów, duchownych, magików, wykonawców i opowiadaczy.

W kulturach szamańskich wszyscy dorośli są odpowiedzialni za swoje relacje z duchowymi energiami. W tym ze środowiskiem domowym (geografią, zwierzętami i roślinnością), ich przodkami, własnymi osobistymi duchami wspomagającymi i Duchem, Stwórczą Siłą.

Szaman jest jednak wyjątkowy, ponieważ ma nie tylko większe możliwości duchowego podróżowania, ale także wykorzystuje relacje duchowe do tworzenia zmian, które przejawiają się w świecie fizycznym. Ta definicja różnicuje szamanów od innych rodzajów praktykujących. Na przykład niektóre wróżki używają zmienionych stanów świadomości, ale nie podejmują działań w tych zmienionych stanach.

Skuteczne działania magiczne

Szamańska pomoc to pojęcie znacznie szersze niż tajemnicze śpiewy i tańce. Obejmuje bowiem również:

– dokładną diagnozę widzianych i niewidzialnych energii jako źródła problemu

– przeprowadzenie konkretnej choreografii energii potrzebnej do rozwiązania problemu

– fazę rozprężania, przereagowania, kiedy energie rozwijają się i działają w nowej przestrzeni.

Szaman może pomóc poprzez usunięcie niewłaściwie występujących energii lub poprzez zwrócenie energii, które zostały utracone. Obejmuje to odzyskanie duszy w celu uzdrowienia poprzez powrót utraconych części duszy. Pomaga też w Progach, czyli przejściach z jednego etapu życiowego do kolejnego.

Szamani kierują i poruszają energią, aby odbudować harmonię w człowieku, między nim a społecznością, oraz między społecznością a światem duchowym.

Magia Huny. Legenda o początkach

Korespondent wojenny, Reginald Stewart po przeczytaniu jednej z książek Longa uświadomił sobie, że pisze on o tym samym systemie, którego zaczęła go uczyć przybrana matka będąca jednym ze Strażników Tajemnicy. Skontaktował się on z Longiem i opowiedział mu historię szczepu swojej matki, którą ta mu przytoczyła. Być może jest to tylko legenda. Lecz w każdej legendzie można znaleźć ziarno prawdy.

Szczep Kuahini był jednym z dwunastu, które żyły w Afryce północno-wschodniej na terenach dzisiejszej Sahary. Były to czasy, kiedy pustynia ta była kwitnącą krainą.

Magia Huny w starożytności

Według naukowców jeszcze kilka tysięcy lat temu Sahara obfitowała w rzeki słodkiej wody.

Źródła wody zaczęły wysychać. Mieszkańcy Sahary aby przetrwać, postanowili zmienić lokalizację swojego życia. Wypłynęli łodziami przez Morze Czerwone na Ocean Indyjski dopływając do jego wysp.

Jeden ze szczepów trafił do gór Atlas. Część ludności innych miała dać początek ludowi izraelskiemu, co może być rozwiązaniem zagadki, która nurtowała pierwszych misjonarzy na Hawajach – dlaczego tubylcy doskonale znają historie ze Starego Testamentu.

Drugi ze szczepów ulokował się na Madagaskarze, gdzie można się spotkać z pozostałościami ich języka. Pozostałe szczepy powędrowały przez Indie, gdzie część praktyk przypomina Hunę (pranayamy, ćwiczenia oddechowe). Dotarły one potem do wysp Pacyfiku, gdzie osiadły i gdzie do dziś można się spotkać z dziesięcioma dialektami języka polinezyjskiego.

Możliwości Huny

W dawnych czasach Strażnicy Tajemnicy potrafili czynić cuda, które znamy z Nowego Testamentu z działań Jezusa. Były to na przykład:

natychmiastowe uzdrowienia,

usuwanie chorób psychicznych („opętań”) w sposób natychmiastowy,

leczenie złamań kości do doby,

wskrzeszanie umarłych.

Czasem świadkami tych cudów były szanowane i wykształcone osoby świata białych ludzi. Na przykład niegdyś wezwano pewnego lekarza do topielca. Na miejscu stwierdził on zgon. Według jego relacji na ciele denata były już ślady ugryzień ryb i innych stworzeń wodnych. Na to rodzina ofiary wezwała Kahunę. Ten zaczął masować nieżywego i wykonywać inne praktyki. W ich wyniku stało się coś, w co lekarz nie mógł długo uwierzyć – topielec ożył.

Historia ta przypomina liczne przypadki wskrzeszania zmarłych przez Jezusa, na przykład wskrzeszenie Łazarza czy córki jednego z dostojników.

Dziś trudno by odnaleźć osobę, która miała by tak cudowne właściwości i umiejętności. Nie znaczy to jednak, że Huna przestała być przydatna. Każdy człowiek może za jej pomocą czynić swoje małe cuda, na przykład uwalniać się od negatywnych cech, spełniać swoje marzenia i poprawiać zdrowie. Korzystaj więc z Huny i spraw, by Twoje życie stało się cudem.

Magia Huny. W 1820 roku na Hawaje przybyli chrześcijańscy misjonarze. Spotkali się tam z tubylcami, którzy mieli rozwinięty system dziwnych filozofii i wierzeń. Oczywiście, natychmiastowo uznali je za praktyki pogańskie nie siląc się nawet na próbę ich zrozumienia.

Ich religia oraz Huna miały jednak jedną cechę wspólną – modlitwę i wiarę w możliwość czynienia cudów. Modlitwy misjonarzy jednak i ich uzdrowienia nie były tak szybkie i skuteczne, jak praktyki Hawajczyków. Brakowało im bowiem według tubylców podstawowego czynnika – świadomego gromadzenia energii potrzebnej do realizacji celu.

Wierzenia mieszkańców Hawajów były silnie zakorzenione. Wpływy misjonarzy jednak wciąż rosły. Być może to właśnie z ich powodu w pewnym momencie Strażnicy Tajemnicy zaczęli być prześladowani. W oficjalnym prawie wprowadzonym przez ludzi białych Huna została zakazana jako praktyka magiczna. Jej stosowanie groziło grzywną albo karą półrocznego wykonywania ciężkich robót. Kahunowie zaczęli więc się ukrywać oraz utrudniać dostęp do swojej wiedzy.

Magia Huny odkrywana przez Zachód

W 1917 roku Max Freedom Long przybył na Hawaje. Pracował, jako nauczyciel. Żyjąc na rajskich wyspach pewnego dnia usłyszał o tajemniczych cudotwórcach i ich dziwnych praktykach. Zaciekawiony postanowił zbadać ten temat.

Odwiedził Bishop Museum w Honolulu, w którym są różnego rodzaju dokumenty związane z hawajską kulturą. Spotkał dr Williama Tuftsa Brighama. Oba mężczyźni byli zafascynowani Hawajami i ich mieszkańcami i wymieniali się spostrzeżeniami i wiadomościami. Tak rozpoczęły się kilkudziesięcioletnie badania Longa nad systemem, który nazwał Huną, których efektem było wiele książek oraz założenie w USA w roku 1945 stowarzyszenia Huna Research Inc.

Dziś Huna nie jest już zakazaną praktyką. Popularność tej nauki ciągle rośnie. Wiele książek dotyczących pozytywnego myślenia i jego wpływu na rzeczywistość opiera się na Hunie. Każdy może poznać i stosować Hunę w swoim życiu. Każdy człowiek może za jej pomocą czynić swoje małe cuda, na przykład uwalniać się od negatywnych cech, spełniać swoje marzenia i poprawiać zdrowie. Korzystaj więc z Huny i spraw, by Twoje życie stało się cudem.

Voodoo jest religią afroamerykańską, stosowaną głównie na Haiti oraz południu USA. Skuteczność tej religii zależy w dużej mierze od wiary w jej skutki. Posiadający wielką wiarę ludzie, mogą wpływać na inne osoby w sposób pozytywny i negatywny. Ludzie praktykujące opisywany tu rodzaj Czarnej Magii wywierają naturalnie niekorzystny wpływ na otaczające ich istoty. Na przestrzeni wieków zmieniał się wygląd lalki, a także przebieg samego rytuału.. Ciężko jest określić czas i miejsce powstania kultury Voodoo, gdyż istniało ono w różnych miejscach globu, w różnym czasie, niezależnie od siebie.

Teorie powstania Voodoo

Pierwsza mówi o tym, jakoby Voodoo było częścią pogańskich religii afrykańskich. Druga teoria głosi, że powstało na skutek połączenia się wierzeń afrykańskich i europejskich, co pozwala nam przypuszczać, że zrodziło się w południowej Europie lub północnej Afryce, tam gdzie stykają się te dwie kultury. Pierwsze wzmianki o Voodoo pochodzą z 2500 roku p.n.e. Pewien mężczyzna po odkryciu zdrady żony uformował figurkę krokodyla i z jej pomocą sprawił, że właśnie te zwierzę pożarło kochanka niewiernej drugiej połówki. Istnieją także dowody na to, że Voodoo było używane w Grecji w czasie wojny Peloponeskiej.

Za użycie Voodoo w Afryce, osoba posługująca się Czarną Magią była wykluczana ze społeczności, natomiast w Europie Inkwizycja karała takie praktyki śmiercią. Mimo usilnych starań ono nadal jest praktykowane, nawet na wysoko zurbanizowanych obszarach. Na Haiti w roku 1791 to właśnie ceremonia Voodoo rozpoczęła powstanie czarnych niewolników i doprowadziła do zniszczenia tamtejszych plantacji i inauguracji niezależnego Haiti. Na samym początku wśród pragnących wolności niewolników pojawił się tajemniczy osobnik znany jako Boukman. Podobno przybył z Jamajki jako mag starożytnego, afrykańskiego kultu duchów. Z niewiadomych przyczyn zdobył bardzo duży wpływ na niewolniczą ludność wyspy. W przeddzień powstania odprawił rytuał składając bogom Afryki ofiarę z prosięcia i nakazując swoim „wiernym” wypicie krwi zwierzęcia. Wielu przypuszcza, że to właśnie dzięki magii Voodoo czterdziestotysięczna armia francuska nie potrafiła stłumić powstania.

Podstawowy przepis na laleczkę

1. Przygotować słomę lub watę.

2. Zmieszać z nią paznokcie, włosy, mocz lub krew ofiary.

3. Zawinąć wszystko dowolnego rodzaju tkaniną.

4. Zaszyć tkaninę białą, bawełnianą nitką.

5. Nadać lalce moc, czyli skoncentrować się na ofierze

6. Wbijać szpilki w miejsca witalne (czaszka, serce, stawy ramion, kolana, ręce, brzuch) lub ścisnąć szyję lalki czarną nitką.

Przy wykonywaniu rytuału należy zachować wielką ostrożność, gdyż urok można odwrócić. W celu zniszczenia laleczki należy ją rozpruć i zakopać w ziemi.

Spirytyzm jest dok stworzona w połowie XIX wieku, przez pochodzącego z Francji Hipolita Ravaila. Według jego teorii po śmierci odłącza się od człowieka „czynnik myślący” i wciela przez reinkarnację w kolejne osoby. Jest to również pogląd uznający istnienie i możliwość porozumienia z duchami.

Spirytyzm i medium

Zmarli, którzy nie zostali jeszcze reinkarnowani, mogą porozumiewać się z żywymi. Moga to robić bezpośrednio lub przez osoby obdarzone specjalnymi zdolnościami. Taki pośrednik zwnazywany jest medium. Sprzeciwił się temu Hipolit Rivail, który miał dość negowania istnienia duchowości w rozwoju ludzkości. Uważał na przykład, że istnienie duchów może być naukowo udowodnione. Podobno nawiązał kontakt ze zmarłymi poprzez medium, co możliwiło mu to stworzenie systemu filozoficznego – spirytyzmu.

Pod sam koniec XIX wieku spirytyzm osiągnął szczyt popularności, dzięki czemu powstało wiele towarzystw i zgrupowań zajmujących się wywoływaniem duchów. Polskie Towarzystwo Studiów Spirytystycznych powstałe w 2009 roku zrzesza wszystkich fanów duchów z całego kraju. Zajmuje się promocją i rozszerzaniem doktryny spirytyzmu. Oczywiście wywoływanie duchów nie jest zajęciem do końca bezpiecznym. Możemy przez przypadek przywołać złego ducha, który opęta nasze ciało lub też przywołać takiego, którego nie będziemy umieli się pozbyć. Duchy jednak, potrafią odpowiedzieć na wiele pytań, na które nie znamy odpowiedzi.

10 zasad spirytyzmu

1. Wiara w jednego Boga, który jest wieczny, niezmienny, niematerialny, jedyny, wszechmocny, doskonały, sprawiedliwy i dobry.

2. Świat Duchów to normalny świat, oryginalny i pierwotny.

3. Dusza to wcielony Duch, a fizyczne ciało to tylko jego powłoka.

4. Istnieje ciało pół-materialne, które łączy Ducha z ciałem fizycznym.

5. Duchy charakteryzuje różny stopień rozwoju. Wszystkie udoskonalają się poprzez przejście różnych etapów w Duchowej hierarchii.

6. Ewolucja Duchów odbywa się poprzez wcielanie się tylko i wyłącznie w osobniki gatunku ludzkiego.

7. Duchy wcielone mogą zamieszkiwać rozmaite światy we wszechświecie.

8. Odcieleśnione, czy wędrujące Duchy nie zajmują żadnego konkretnego, ograniczonego regionu. Mogą być gdziekolwiek w przestrzeni, nawet obok nas, patrząc na nas bez przerwy i niepokojąc. dzięki temu tworzą niewidzialną populację poruszającą się wśród nas.

9. Duchy odcieleśnione i wcielone są od siebie zależne. Ich porozumiewanie się jest podświadome lub pozorne. Duchy odcieleśnione mogą manifestować się spontanicznie bądź poprzez wywołanie.

Święta Inkwizycja i czarownice. Historia zna wiele przypadków, gdy czarodzieje i czarownice byli bezwzględnie tępieni przez kościelną organizację zwaną Świętą Inkwizycją. Zajmowała się ona tropieniem i skazywaniem czarownic na śmierć. Umierały w wyniku długotrwałych tortur, czasem nawet kilkunastodniowych. Herezja, czyli poglądy sprzeczne z dogmatami wiary była od razu duszona w zarodku, gdy tylko zostawała wykryta.

Inkwizytorzy byli bardzo podejrzliwi i często zdarzało się, że na stos trafiały całe wioski. Mężczyźni, kobiety, dzieci- nie miało to większego znaczenia, ważny był efekt, a efektem był strach przed sprzeciwianiem się Bogu. Prześladowania były wymierzone głównie w osoby parające się Czarną Magią. Jeżeli jednak wykryta została czarownica działająca na korzyść ludziom, też zostawała spalona. Kościół nie uznawał wyjątków od reguły. Zdarzało się jednak, że czarownice popełniały zbrodnie i nie zostały nigdy wykryte przez inkwizytorów – nazywano to crimen expecta.

Młot na czarownice

Młot na Czarownice – Najważniejsze i najmroczniejsze dzieło demonologiczne napisane przez Heinricha Kramera i Jacoba Sprengera. Udało się im połączyć kościelny dogmat herezji z dawnymi wierzeniami ludowymi dotyczącymi Czarnej Magii. Mieli zamiar wcielić do życia przykazania zawarte w XXII rozdziale Księgi Wyjścia.

Księga ta była inspiracją i podstawą dla następnych tego typu traktatów. Swą wyjątkową, najważniejszą pozycję zawdzięczał kilku przyczynom m.in.

– reputacji autorów

– dokładnością i liczbą opisów różnych praktyk

– precyzyjnym opisom dotyczącym prowadzenia sprawy sądowej o czary, sformułowanym tak, aby duchowni i sędziowie otrzymali gotową wiedzę o tym, jak prowadzić proces.

Młot na Czarownice dzieli się na trzy części. Najważniejsza – trzecia – opowiada o rozpoczynaniu postępowania, sposobie prowadzenia procesów, orzekania o winie i nadawaniu wyroku.

Święta Inkwizycja i czarownice – tortury

Jednym z najtragiczniejszych przykładów procesów jest opis 1. dnia procesu czarownicy z Prossneck w Niemczech w 1629 roku.

Kat związał ręce, ściął włosy i umieścił na drabinie, oblał głowę alkoholem i wypalił skórę. Umieścił na ramionach i plecach siatkę, podpalił ją również sprawiając, że wtopiła się w ciało. Związał ręce za plecami i podciągnął do góry. Zmiażdżył kciuki oraz palce u stóp. Wychłostał biczem do krwi.

Takiemu traktowaniu sprzeciwił się pewien urzędnik, więc tortury złagodzono.

Ordalia – były to próby, które przechodziły kobiety posądzone o czary, miały za zadanie wykazać czy dana osoba jest rzeczywiście winna. Praktyki te ostały zakazane w 1215 roku.

Wielki Mag – Eliphas Lévi. Mówiąc o pentagramie, nie możemy pominąć samej postaci Elphiasa Léviego. To przecież on dokonał słynnego podziału wyżej wymienionego znaku na biały i czarny. Alphonse Loouis Constans urodzony w roku 1810 we Francji przez całe swoje życie interesował się sztukami magicznymi.

Napisał wiele ksiąg traktujących o tej tematyce. Niestety jego normalizacja pentagramu, jak wiemy, nie przyjęła się z powodu jego związków z magią i dużym zainteresowaniem jej czarną stroną. Z tego samego powodu porzucił seminarium duchowe, gdyż w wyniku swych badań utracił wiarę w Boga. Jako pisarz i dziennikarz miał możliwości, aby znaleźć to czego szukał od dawna – prawdziwą religię. Mogłaby ona nadać sens, bezcelowej jego zdaniem, egzystencji.

Wielki Mag – Eliphas Lévi i Józef Maria Hoene-Wroński

Zanim jednak rozpoczął swoje poszukiwania, poznał Wrońskiego. Opowiedział mu on o swoich teoriach i o tym jakoby Polska miałaby być „Chrystusem Europy”. A dzięki praktykowaniu rytualnej magii, ludzie mogliby uznać się niemal równymi Bogu.

Lévi dał się mu oczarować, rzucając się w wir okultyzmu. Tarot, astrologia, alchemia, sztuki magiczne, ezoteryczne księgi i stare manuskrypty, wszystko to stanowiło obiekt jego zainteresowań. Dużo rozmawiał z napotkanymi, domniemanymi magami. Miał nadzieję, że wyciągnie od nich informacje, których jeszcze nie posiadał. W końcu doszedł do wniosku, że wszystkie starożytne pisma traktujące o magii są pisane kodem. A jeśli udałoby mu się go złamać, wtedy poznałby największe tajemnice Wszechświata. Gdy w 1853 roku umarł Józef Wroński (widoczny na obrazku obok), Elphias tylko udawał żałobę, bowiem już dawno przerósł swego mistrza w każdym aspekcie wiedzy. Rok po pogrzebie mentora, Lévi uznał, że jego wiedza jest już wystarczająca, aby przeprowadzić rytuał najwyższej próby – wywołać ducha Apoloniusza z Tiany, filozofa i cudotwórcy.

Eksperyment poprzedzały trzymiesięczne przygotowania, które wymagały od niego wegańskiej diety, braku towarzystwa innych ludzi oraz codziennych, wyimaginowanych rozmów ze zmarłymi.

Po tym okresie Lévi ubrany w białą szatę, ze złotym wieńcem na głowie rozpoczął ceremonię przyzwania. Raport spisany z ceremonii wygląda następująco:

Magiczna ceremonia przyzywania

”Zapalenie węgla drzewnego na dwóch miedzianych paterach (ozdobnych talerzach) i rzucenie do kadzi. Z dymu duch miał zrobić sobie „ciało”. Odczytałem treść rytuału, a nad ołtarzem ujrzałem olbrzymią postać, z zamkniętymi oczami. Trzy razy przywołałem Apoloniusza, po czym ujrzałem mężczyznę owiniętego w całun. Poczułem zimno i nie mogłem nic powiedzieć. Skierowałem magiczny miecz w stronę postaci i w myślach nakazałem, by była posłuszna, a wtedy postać się rozpłynęła. Nakazałem jej powrócić i poczułem oddech postaci, a potem coś dotknęło mojej ręki, w której trzymałem miecz. Zdałem sobie sprawę, że miecz nie podoba się duchowi i skierowałem go w dół. Zrobiło mi się bardzo słabo, aż musiałem usiąść popadając jednocześnie w letarg, któremu towarzyszyły różne sny. Duch nie rozmawiał ze mną, lecz w moim umyśle pojawiły się odpowiedzi na dwa pytania. Na pytanie dotyczące przyjaciela usłyszałem –  śmierć a odpowiedź na pytanie dotyczące mojej osoby, była bardzo przygnębiająca.”

W ciągu następnych lat Lévi dwukrotnie przywoływał ducha, który udzielał mu głębokich odpowiedzi, na równie głębokie pytania. Niestety dzisiaj nie jesteśmy w stanie stwierdzić na jaki temat rozmawiał z Apoloniuszem. Wiemy jednak, że Elphias odradzał innym podobnych eksperymentów, jakoby miało to powodować osłabienie odporności organizmu i sprowadzenie choroby. Po pierwszym spotkaniu ze swym rozmówcą opublikował „Dogmat najwyższej magii” zaś po drugim „Rytuał wysokiej magii”, obydwa zawierały wiele znaczących błędów. Poniżej przedstawiam trzy opisane dogmaty jego autorstwa:

Magiczne dogmaty Leviego

1. Dogmat wyobraźni i woli – wyobraźnia i wola są realnymi, naturalnymi siłami, zdolnymi – jeśli będą właściwie użytkowane – wytworzyć bardziej spektakularne efekty niż cokolwiek innego.

2. Dogmat świata astralnego – między zewnętrznym i wewnętrznym światem jest światło astralne, niewidzialna lecz przenikająca wszystko substancja, światło astralne ma związek z materią – każdy fizyczny obiekt ma astralnego bliźniaka. Manipulując światem astralnym możemy wpływać na zjawiska fizyczne oraz uczucia i stany świadomości u innych żywych istot.

3. Dogmat korespondencji – Dusza ludzka jest mikrokosmosem, małym Wszechświatem, który odpowiednio odbija w miniaturze naturę makrokosmosu, Wszechświata, w którym żyjemy. Każdy czynnik we wszechświecie ma swoje lustrzane odbicie w duszy. Za pomocą tradycyjnych okultystycznych praktyk mag, dokonują zmian w swoim wnętrzu, może zmienić świat zewnętrzny. (korespondencja pomiędzy twoim wnętrzem a światem zewnętrzny i próba wpływania za pomocą jednego na drugi).

Magia Celtycka – Celtowie to plemię pochodzenia indoeuropejskiego. Pod koniec epoki brązu opuścili tereny nad rzeką Wołgą, osiedlając się nad Renem i Dunajem. Ich ekspansja postępowała dalej i w X wieku zajęli wyspy brytyjskie a później tereny Hiszpanii i Francji. Zajmowali się głównie uprawą ziemi, ale byli też wyśmienitymi wojownikami. Dzielili oni rok na dwie pory – lato i zimę. Z każdą porą wiązały się inne wierzenia, a czas przejścia jednej pory w drugą był wyjątkowym wydarzeniem, któremu towarzyszyły magiczne rytuały. W ciągu roku odbywały się jednak i inne święta. Jednymi z ważniejszych były Cztery Wielkie Święta Ognia:

Imbolc

Lughnasadh

Samhain

Beltaine

Ogromną rolę w duchowym życiu Celtów odgrywały kapłanki współpracujące z druidami. To one pomagały utrzymać kontakt z naturą, który dla tego plemienia był niezmiernie ważny, wręcz święty. Natura była Źródłem, z którego Celtowie czerpali swoją moc. Szczególną czcią obdarzali drzewa, które zapewniały schronienie. Dawały pożywienie i stanowiły łączenie świata żywych ze światem duchów. Każde drzewo miało inną rolę. Jedno leczyło, drugie dawało pożywienie, trzecie schronienie itd. Najważniejsze drzewo – dąb, stanowiło bramę do świata duchów. Druidzi otaczali je szczególną opieką i czcią.

Magia Celtycka – kobiety

Bardzo ważną rolę w kulturze celtyckiej odgrywały kobiety. To one były najważniejsze. Mężczyźni byli ich siłą, którą kobiety kierowały. Wszyscy natomiast byli poddani Naturze, swojej Matce Ziemi. Jednak nie tylko jej oddawali cześć. Celtowie wierzyli w istnienie wielu bogiń. Jednak przyjmuje się, że wszystkie te postaci zbiegają się do jednej ze względu na podobne historie i moce. Jest nią bogini płodności Epona (zwana inaczej Rhiannon), której kapłankami były wyłącznie kobiety. Przemieniająca się w białą klacz bogini była symbolem tego, że to kobiety były w kulturze Celtów najważniejsze. Natomiast ich energia popychała mężczyzn do heroicznych czynów, wznosiła do wyższego świata i wyciągała z nich to co najlepsze.

Mityczna kraina szczęśliwości – Avalon również był zamieszkany przez kobiety trafiające tam bez problemu, w czasie gdy celtyccy mężczyźni bezskutecznie go poszukiwali. Na terenie całej Galii i wyspach brytyjskich istniały wspólnoty celtek wojowniczek, parających się magią i zaklęciami odprawianymi przy pomocy totemów. Podobno potrafiły przybierać postacie zwierząt a nawet zsyłać burzę lub sztorm.

Magia celtycka – wiedźmy

Koweny, czyli celtyckie wiedźmy miały za zadanie głównie uzdrawiać lub truć, odprowadzać zmarłych na tamten świat oraz prowadzić obrzędy pogrzebowe (nadzorowały stawianie nieociosanego głazu, zwanego menhirem na grobie zmarłego). Krążą opowieści o krwawych rytuałach kowen, gdzie miało dochodzić do podrzynania gardeł więźniom w rytuale płodności i wróżenia z ich wnętrzności. Jednak nie dajmy się zwieść, ofiary były, ale głównie zwierzęce, gdyż ziemia skropiona krwią lepiej obradzała w rośliny, ponieważ życiodajna krew miała po zimie tchnąć nowe siły w Matkę Ziemię.

Wśród Celtów istniał jeszcze kult matron. Trzy kobiety trzymające dziecko, róg obfitości czy owoce symbolizowały piękno kobiety w jej pełnym rozwoju. Dziewica, Matka i Starucha to symbol przemiany, który prowadził do osiągnięcia pełni kobiecości. Siła i energia kobiet była ściśle związana z żywiołem wody.

Fazy Księżyca w magii. Poszczególne fazy księżyca wyznaczają odpowiedni czas dla różnych rodzajów magii. Pomyślność wielu rytuałów i zaklęć jest zależna od rodzaju fazy księżyca. Kiedy odprawimy rytuał, np. przyciągający pieniądze podczas księżyca malejącego, to zamiast przyciągnąć pieniądze, oddalimy je od siebie. W związku z czym czas wykonywania rytuałów jest bardzo ważny, ponieważ możemy uzyskać coś czego tak naprawdę wcale nie chcieliśmy.

Nów

Nów to faza Księżyca, podczas której światło słoneczne nie dociera do Księżyca, ponieważ zasłaniane jest przez Kulę Ziemską. Księżyc jest wtedy całkowicie niewidoczny. Ten okres trwa 3-4 dni. W symbolice oznacza nowe możliwości, młodzieńczość, bezbronność. W tej fazie warto zadbać o zdrowie i plany na najbliższy miesiąc. Po nowiu rozpoczyna się pierwsza kwadra.

Pierwsza Kwadra

Jest to faza Księżyca, podczas której światło słoneczne dociera do Księżyca w niewielkiej ilości, ponieważ jest w dużej części zaasłaniane przez kulę ziemską. Pierwsza kwadra trwa 3-4 dni, rozpoczyna się w trzecim dniu cyklu miesiąca księżycowego. Artemida jest boginią pierwszej kwadry, a kolor, który symbolizuję tę fazę księżyca to biel.

Druga Kwadra

Druga kwadra to faza Księżyca, podczas której widoczna jest prawie cała tarcza Księżyca. Trwa 7 dni i rozpoczyna się w dwunastym dniu cyklu miesiąca księżycowego. Przypisuje jej się boginię Arianrhod i kolor srebrny.

Pełnia

Jest to faza Księżyca, podczas której widoczna jest cała tarcza Księżyca (jest wtedy całkowicie oświetlona przez Słońce). Pełnia trwa 3-4 dni. Symbolizuje urodzajność, obfitość i oświecenie. 3 dni przed pełnią to najlepszy czas na uprawianie magii. Faza jest związana z elementem Powietrza. Wzrasta moc myśli i słowa. Okres potężnej energii.

Trzecia Kwadra

Trzecia kwadra to faza Księżyca, która trwa 3-4 dni, jest to czas tzw. „zmniejszającego się Księżyca”. Trzeciej kwadrze przypisuje się Archanioła Gabriela i Hekate oraz barwę jasnoniebieską.

Czwarta Kwadra

Czwarta Kwadra to faza Księżyca, zwana inaczej Księżycem w zaniku. Trwa 7 dni i zakańcza cykl miesiąca księżycowego. Symbolika mówi, że w tym czasie sprawy mogą ruszyć się z miejsca i łatwiej będzie zrozumieć wszystko co dzieje się wokół. Okres ostatniej kwadry sprzyja czarnej magii.