Religijni wyznawcy współczesnego zachodniego pogaństwa uznają wiele rodzajów magii, ale wszystkie typy mają wspólną koncepcję. W naukowym tego słowa znaczeniu magia jest ciągiem praktyk, które zaczynają się od drobnych nieformalnych czynności rytualnych po wydarzenia na dużą skalę w świętych budynkach, zarówno wewnątrz sankcjonowanych religii, jak i poza nimi.

Historia terminu

Termin magia pochodzi od greckiej „magii”, a po raz pierwszy pojawia się w druku w tytule zaginionego dzieła przypisanego Arystotelesowi (384–322 p.n.e.), a konkretnie odnosi się do sztuki i rzemiosła kapłanów zoroastryjskich z Persji.

Podobnie jak w przypadku perskich kapłanów, współczesna magia obejmuje zachowania, działania i metody mające na celu interakcję ze światem nadprzyrodzonym i wpływanie na niego, zwykle polegające na wykorzystaniu okultystycznego lub tajnego zasobu wiedzy – ale granica określająca, co jest religią, a co magią jest zmienna i do pewnego stopnia jest ustalana przez praktykującą sektę, a nawet jednostkę.

Wspólne nowoczesne użycie

W powszechnym użyciu magia wywołuje jakąś zmianę w świecie fizycznym za pomocą środków nienaukowych. W kręgach okultystycznych i ezoterycznych „magia” może przyjmować szersze znaczenie obejmujące zmianę duchową. Praktycy niektórych gałęzi uważają, że ich praktyki mają niewiele wspólnego z innymi gałęziami.

Następujące kategorie magii są ogólnie używane wśród grup należących do luźnej kategorii współczesnego zachodniego pogaństwa. Jednak zdefiniowanie różnych rodzajów magii jest tak samo skomplikowane, jak zdefiniowanie samej magii. Nie każda magia ma tę samą intencję i każdy praktykujący magię zastosuje inne podejście.

Magia ceremonialna

Magia ceremonialna posiada precyzyjny, skomplikowany rytuał i skomplikowane zestawy korespondencji.

Na Zachodzie magia ceremonialna była prawie całkowicie zakorzeniona w judeo-chrześcijańskim micie aż do końca XIX wieku. Nawet dzisiaj wielu ceremonialnych magów nadal pracuje w tym kontekście.

Magia ceremonialna to także wysoka magia. Ma to raczej cel duchowy niż praktyczny, chociaż te dwie koncepcje mogą się nakładać. Polega na ulepszaniu duszy, co może obejmować zdobywanie boskiej wiedzy, oczyszczenie, przyciąganie odpowiednich wpływów i przyjęcie własnego przeznaczenia.

Magia ludowa

Historycznie magia ludowa jest magią zwykłego ludu. Ma wiele praktycznych celów: uzdrawianie, przyciąganie szczęścia lub miłości, odpędzanie sił zła, znajdowanie zagubionych przedmiotów, przynoszenie dobrych zbiorów, płodność.

Zapisy dotyczące tych praktyk w dużej mierze nie istnieją, ponieważ praktykujący byli na ogół analfabetami. Rytuały były proste i prawdopodobnie ewoluowały z czasem. Dotyczyły przedmiotów codziennego użytku: materiału roślinnego, monet, gwoździ, drewna i tak dalej.

Magia ludowa jest czasami nazywana niską magią ze względu na jej praktyczny charakter i związek z niższą klasą.

Czary

Czary są bardzo problematycznym terminem ze względu na różne zastosowania tego słowa obecnie, w porównaniu z jego historycznymi zastosowaniami.

Na Zachodzie wielu praktykujących magię nazywa się teraz czarownicami i ćwiczy skrzyżowanie magii ceremonialnej z magią ludową. Działania są na ogół dość proste, używają wspólnych materiałów i zależą raczej od emocji i zamiarów niż od dokładnego rytuału. Mogą też zapożyczać pewne praktyki, takie jak rzucanie krągami z magii ceremonialnej.

Historycznie jednak czary oznaczały wrogą magię i to jest powód, dla którego była prześladowana. Uważano, że czarownice zabijają, okaleczają, powodują bezpłodność, niszczą plony, zatruwają wodę i przynoszą ogólne nieszczęście swoim celom.

Czarownice i magowie ludowi to dwie różne grupy ludzi. Większość osób zidentyfikowanych jako czarownice również została fałszywie oskarżona, podczas gdy ludowi magicy byli cenionymi członkami swoich społeczności.

Magia lewej i prawej ręki

Krótko mówiąc, magia prawej ręki jest ograniczona konwencjami społecznymi. Często ogranicza się do korzystnej magii i zawiera ostrzeżenia przed konsekwencjami dla szkodliwych działań. Magia lewej ręki istnieje poza konwencjami społecznymi i ignoruje tabu, często nawet zdobywając moc po ich złamaniu. Magiczni wyznawcy wiary satanistycznej i lucyferiańskiej uważają się za lewą ścieżkę.

Urok

często bywa błędnie utożsamiany z klątwą. Stanowi jednak łagodniejszą formułę magicznej procedury. Najczęściej, choć nie zawsze, ogranicza się do konkretnego, ścisłe wyodrębnionego aspektu ludzkiego życia. Na przykład do sfery ekonomicznej lub emocjonalnej. Możliwe jest rzucenie uroku na konkretną sytuację, sferę uczuciową, a nawet na ścisłe zdefiniowany przedmiot działalności człowieka. Po uroki sięga się także w celu osiągnięcia awansu społecznego, zawodowego, aby ograniczyć wpływ i zasięg działania konkurencji i po prostu dla wzbogacenia się. Urok może być rzucany przez jedną osobę lub grupę osób.

Urok jest to celowe działanie dokonywane z reguły na niczego nie świadomym obiekcie, mające na celu podporządkowanie tegoż obiektu osobie rzucającej urok, manipulowanie nim w taki sposób, by przynosiło to jej bądź też człowiekowi zlecającemu wykonanie takiego działania, konkretne korzyści.

Podobnie jak klątw, może być wiele rodzajów uroków. Dzieli się je na ogólne i odnoszące się do konkretnej sfery życia. Te ogólne nie są zbyt groźne czy uciążliwe, aczkolwiek na pewno nie ułatwiają życia. Ich wpływ polega głównie na opóźnianiu czy osłabianiu pozytywnych zjawisk w życiu osoby, na którą rzucono urok. Sprowadzanie uroku z reguły polega na tym, że osoba rzucająca go (czarownik, czarownica), zdobywa najpierw jakiś przedmiot należący do tego, na kogo chce rzucić urok, może to być na przykład część garderoby, rzecz codziennego użytku, czy zdjęcie. Następnie rzucający składa ten przedmiot na swoim rytualnym stole, odprawia nad nim specjalne czary, a następnie przedmiot ten okadza specjalnymi ziołami, by potem umieścić go w specjalnie do tego przeznaczonym miejscu lub w przypadku zdjęcia, po prostu go spalić.

Najbardziej popularne są następujące rodzaje uroków:

Urok miłosny

rzuca się go po to, by zmusić kogoś do utrzymywania intymnych kontaktów z konkretną osobą. Stosują go najczęściej osoby odrzucone przez konkretnego partnera, choć zdarzają się też osoby, które chcą utrzymywać takie stosunki z kimś, z kim dotąd nie były (kolega/koleżanka z pracy, sąsiad/sąsiadka).

Urok pieniężny

rzuca się go po to by zmusić daną osobę do nierozważnego gospodarowania i trwonienia pieniędzy. Do pozornie dobrowolnego zrzekania się pieniędzy na rzecz osoby rzucającej bądź zlecającej urok.

Urok na pracę

rzuca się go po to, by dana osoba nie mogła znaleźć satysfakcjonującej pracy, bądź zaznała kłopotów, a czasem porzuciła dotychczasową posadę.

Czarna magia posiada w swoim arsenale wiele najrozmaitszych zaklęć na różne okoliczności, po które sięgają osoby ze wszystkich warstw społecznych. Zaklęcia magiczne stanowią element codzienności dla wielu z nas, choć niektórzy nie zdają sobie z tego nawet sprawy

ZAKLECIA MIŁOSNE

Zaklęcia miłosne, erotyczne i przyciągające działają wszystkie na podobnej zasadzie. Czynności symboliczne i fizyczne, wykonywane podczas rytuałów mają operować w taki sposób, by zmienić wibracje emitowane przez osobę będącą celem zaklęcia oraz tego, kto zaklęcie rzuca i dzięki temu lepiej je do siebie „dostroić”

Kiedy miłosne zaklęcie zaczyna działać, zmieniają się „częstotliwości”, na których dana osoba funkcjonowała dotychczas, tak że staje się ona bardziej podatna na odbiór konkretnych przekazów i działań.

W magii solarnej adept rzuca zaklęcie (na przykład atrakcyjności) na siebie i czeka, aż zadziała ono na kogoś z otoczenia, tymczasem w magii lunarnej energia kierowana jest na jedną, konkretna osobę.

Jak każde działanie nastawione na osiągnięcie celu, tak i magia wymaga pewnego wysiłku. Aby zaklęcie działało, trzeba dać coś z siebie. Dlatego mag podczas rytuału zużywa bardzo dużo energii, która jest w specjalny sposób gromadzona podczas przygotowań do rytuału.

Do tego trzeba być osiągalnym. Nasz wybranek nie może o nas śnić, jeśli po prostu nas nie zauważył albo nie może z nami porozmawiać. Nawet silne zaklęcie nie potrafi działać aż tak mocno, jeśli ktoś zamyka się w swojej „wieży” i czeka na wybawcę. Jeśli jednak połączymy zaklęcie z działaniami praktycznymi, to dzięki odpowiedniej zmianie wibracji zaczniemy pojawiać się w snach czy fantazjach osoby będącej celem zaklęcia.

ZAKLĘCIA ZAPEWNIAJĄCE SZCZĘŚCIE I PIENIADZE

Wielu z nas ma poczucie, że coraz więcej pracuje, a finansowych rezultatów nie widać. Życie przecieka nam miedzy palcami, ponieważ ciągle brakuje nam pieniędzy. A może warto zastosować odpowiednie zaklęcie pieniężne? Wiele osób majętnych zarobiło pierwsze duże pieniądze dzięki szczęściu, nieoczekiwanym okolicznościom oraz swoim umiejętnościom, by takie niezwykłe sytuacje wykorzystywać z pożytkiem dla siebie. Taką okolicznością może być sprzyjająca magiczna energia.

Na świecie nie istnieją zbiegi okoliczności. To, czego nam potrzeba, dostajemy od Kosmosu, a jeśli umiemy pomóc losowi, możemy otrzymać dużo więcej. Jeżeli pieniądze pomogą nam spełnić marzenia, jeśli uważamy je za środek, a nie cel, a ponadto na nie zasługujemy, to powinniśmy pomóc sobie magią, by zwiększyć swoje szanse.

Sposobów na magiczne wzbogacenie się jest wiele i mogą one działać w sposób zupełnie niespodziewany – zamiast spadku otrzymamy awans, zamiast podwyżki „przypadkiem” wygramy na loterii albo otrzymamy pieniądze z miejsca, które nam nawet nie przychodzi do głowy.

Klątwa polega na tym, że ktoś, kto źle nam życzy lub osoba profesjonalnie się tym zajmująca wynajęta przez tego kogoś, wypowiada rytualną formułę, która prezentuje rodzaj klątwy, długość jej trwania i sferę życia, do której się ona odnosi. I nie chodzi tu o nieświadomie wypowiedziane słowa: „żeby Cię cholera wzięła”, „a niech Cię diabli”, „żebyś ręce i nogi połamał” itp. Oczywiście, to też jest agresja energetyczna, ale jej działanie jest znacznie słabsze niż klątwy.

Klątwy można podzielić w zależności od długości ich trwania i zakresu działania.

Klątwa matki

najcięższy rodzaj klątwy, na szczęście najrzadziej spotykany. W zasadzie nie można jej zdjąć. Mamy z nią do czynienia wtedy, gdy z jakiegoś powodu matka przeklina swoje dziecko. Działa ona tylko wtedy, gdy matka z pełną świadomością tego, co robi, wypowiada formułę przekleństwa zaczynającą się od słów „przeklinam Cię moje dziecko za to, że…”, a kończącą się zdaniem: „…i niech nikt nie waży się zdjąć tej klątwy”. Przed klątwą taką nie można się uchronić ani odwrócić jej działania.

Klątwa pokoleniowa

bardzo ciężki rodzaj klątwy, ponieważ przechodzi z pokolenia na pokolenie przez wiele wiele lat, z reguły przekazywana z matki na córkę lub z ojca na syna. Rzucający klątwę zaczyna od formuły: „obyś ty i dzieci twoje i wnuki twoje aż do 3.(7., 9. Lub 13.) pokolenia…”, potem precyzuje w jakim zakresie ma działać klątwa, na przykład: „…nigdy nie zaznali szczęścia w miłości…” lub „…cierpieli głód i niedostatek…” itp., a następnie przywołuje odpowiednią formułą właściwe moce, aby nadały klątwie siłę sprawczą. Klątwę taką zdjąć jest bardzo ciężko i może to zrobić wyłącznie doświadczony egzorcysta. Przed klątwą taka można się chronić, lecz problem polega na tym, że dana osoba nawet nie wie, że 100 lat temu ktoś przeklął jej ród.

Klątwa rodowa

ciężki rodzaj klątwy, która obejmuje całą rodzinę, nawet z dalszymi krewnymi. Czas jej oddziaływania ustaje dopiero po śmierci ostatniego członka rodziny, za życia którego klątwa została rzucona. Rzucający klątwę zaczyna od formuły: „Obyś ty i dzieci twoje, i wszyscy twoi krewni i powinowaci…”, potem precyzuje w jakim zakresie ma działać klątwa, a następnie przywołuje odpowiednie moce aby nadały klątwie bieg. Klątwę tą łatwiej zdjąć niż pokoleniową, ale wymaga to dość dużych wysiłków, dlatego również lepiej udać się do egzorcysty. Przed klątwa taka można dość skutecznie się chronić.

Klątwa osobista

lżejszy rodzaj klątwy odnoszący się do konkretnej osoby i obejmujący z reguły wszystkie sfery jej życia. Rzucający klątwę zaczyna od formuły: „Obyś nigdy w życiu…”, potem precyzuje w jakim zakresie ma działać klątwa, a następnie wzywa odpowiednie moce do nadania klątwie kierunku i siły. Klątwę tą jest znacznie łatwiej zdjąć niż poprzednie, można się też przed nią skutecznie chronić.

Klątwa na konkretną sferę życia

najczęściej spotykany współcześnie rodzaj klątw. Dla osób wtajemniczonych w arkana magii prosty zarówno do rzucenia jak i do zdjęcia. Wyróżniamy następujące ich rodzaje:

– ubóstwa
– samotności
– choroby
– strat
– bezpłodności
– ograniczająca intelektualnie
– wypadków
– niezgody
– niepokoju

Wszystkie te klątwy należy rzucić podczas rytuału przeprowadzonego w wyodrębnionej do tego, konsekrowanej przestrzeni i powinna dokonać tego osoba posiadająca odpowiednią wiedzę oraz umiejętności.

Czarna magia przez długi czas pozostawała niezrozumiała i potępiana, tak przez samych magów, jak i przez laików. Adepci czarnej magii nierzadko byli izolowani nawet w środowisku magicznym. Przede wszystkim z powodu nieetycznego postępowania, co często bywało krzywdzące.

Podstawowym powodem sporu jest nieprecyzyjne określenie, gdzie zaczyna się a gdzie kończy czarna magia i czym różni się ona od białej. Niektórzy uważają, że w przeciwieństwie do magii białej, czarna działa wbrew prawom natury. Jako że za jej pomocą manipuluje się energiami i zmienia je, często bez zgody osoby, której dane zaklęcie dotyczy (na przykład w rytuale miłosnym).

Z drugiej strony manipulowanie magicznymi energiami w ten sposób, by wydać się otoczeniu bardziej atrakcyjnym, zalicza się do magii białej. Jako zaklęcie przeprowadzane na sobie samym. Silne wpływanie na otoczenie (jak zaklęcie miłosne) uznawane jest za magię czarną i potępiane. Czy jednak rozróżnienie to nie jest odrobine przesadzone? Przecież, zafałszowując swój wygląd również wpływamy na innych ludzi i ich stosunek do nas.

Czarna magia na codzień

W codziennym życiu sami bezwiednie manipulujemy otoczeniem, nie uciekając się przy tym do magii. Odpowiednio dobrane perfumy wpływają silnie na osoby, z którymi przebywamy i sprawiają, że wydajemy się im bardziej atrakcyjni. Setki reklam puszczanych na okrągło w mass mediach równie mocno wpływają na naszą zdolność wyboru, choć nie zdajemy sobie z tego sprawy. Podobnie, kupienie komuś kwiatów, by zaskarbić sobie jego uwagę, może być uznane za manipulację. Tak więc rozróżnienie miedzy czarną a białą magią, opierające się na stopniu wpływania na otoczenie, nie jest precyzyjne.

Problem polega chyba głównie na tym, iż czarnej magii przeciwstawia się przeważnie „solarną” stronę magii. Związaną ze Słońcem, tradycją judeochrześcijańską, aniołami oraz magią egipską, silnie podległą Słońcu-Bogu. Bóstwa i istoty „słonecznej” magii czerpią swoje moce z solarnej energii (przy czym Słońce nie koniecznie musi być tożsame z Dobrem). Czarna magia znajduje się po prostu na przeciwległym biegunie, czerpiąc swoją moc z energii Księżyca. Potoczne myślenie, że „słoneczny” równa się „dobry”, a „nocny”, „księżycowy” musi być „zły”. Jako przeciwieństwo z natury jest bezzasadne. Tymczasem noc i dzień, to dwa różne aspekty doby, przy czym żaden z nich nie jest ani zły ani dobry w swej naturze. Jedno nie może istnieć bez drugiego, uzupełniają się i tworzą całość. Jak jin i jang, pierwiastek żeński i męski czy właśnie rzeczone Słońce i Księżyc.

Wiccanie

czczą Boginię i Jej małżonka, Rogatego Boga oraz przestrzegają swojej filozofii, etyki i praktyk tak zwanej Starej Religii. Oryginalnie zakorzeniona w europejskim poganizmie, wicca istniała na długo przed pojawieniem się chrześcijaństwa.

Wiccanie oddają cześć Ziemi jako ich duchowej matce (Bogini) oraz Niebu i dzikiej naturze jako ich duchowemu ojcu (Rogaty Bóg). W praktyce oznacza to, ze szanują przyrodę i naszą planetę, a ich myślą przewodnią jest niekrzywdzenie innych żywych istot. Według tej filozofii zwierzęta i rośliny są naszymi braćmi i siostrami, a Ziemia żyje i czuje. Każda istota ma równe prawo do życia. Wiccanie starają się nie krzywdzić ludzi i przyrody, tak czynem, jak i słowem.

Czarostwo jest ważną duchowa tradycją, wynoszącą kobietę ponad mężczyznę, w przeciwieństwie do patriarchalnych systemów religii monoteistycznych. W których wszechpotężne bóstwo męskie jest jedynym aspektem Boga (poza mistyczną filozofią judaistyczną, kabałą, gdzie Bóg ma swoją żeńska część – Szehinę). W systemach pogańskich pierwiastek męski i żeński uzupełniały się i były co najmniej tak samo ważne, przy czym, ponieważ Ziemia była boginią-matką, nieraz to ona była głównym i najważniejszym bóstwem. Wiccanie stosują wartości moralne związane tradycyjnie z duchowymi siłami żeńskimi – miłość, pokój i radość, zamiast bardziej „męskich” postaw dominacji, siły i władzy.

Wiccanie

Wyznawcy Wicca pracują za pomocą bardziej pokojowych środków. Starają się raczej łączyć niż dzielić, chętnie służą lokalnym społecznościom, leczą, doradzają i są prawdziwymi strażnikami życia na Ziemi. Postrzegają siebie jako dzieci Bogini i Rogatego Boga, którym oddają cześć i dlatego opiekują się tym, co zostało dla nas wszystkich stworzone przez tę przedwieczną parę. Uprawiają magie silnie związaną z naturą i przestrzegają zasady: „Czyń cokolwiek zechcesz, bylebyś nikogo nie krzywdził”.

Pogan i wiccan prześladowano w historii, podobnie jak inne osoby posądzane o czary i herezje. Procesy czarownic w Salem i działania europejskiej Inkwizycji, były najbardziej spektakularnymi sprawami w tej dziedzinie. Na stosach i szubienicach ginęli uczeni, akuszerki i zielarki, osoby chore psychicznie i nonkonformiści. Ale także znienawidzeni sąsiedzi, na których można było złożyć donos.

Od najdawniejszych czasów magowie, wiedźmy i wróżbici posługiwali się do celów jasnowidzenia czarnymi lustrami. Czym jest wróżenie z luster (kryształowych kul i wody), inaczej zwane krystalomancją? To sposób widzenia przyszłych, przeszłych i odległych wydarzeń oraz duchów żyjących na innych poziomach, poprzez wpatrywanie się w specjalnie do tego celu przeznaczony przedmiot. Jest to zatem rodzaj wróżenia/jasnowidzenia.

Czarne, magiczne lustro nie jest jedynym rekwizytem stosowanym do tego rodzaju wróżenia. Może to być również zwykłe lustro, kryształowa kula, czarna kryształowa kula, misa z wodą czy polerowany kawałek metalu.

Lustra i kule nie są same w sobie przedmiotami magicznymi, ale służą jako punkt koncentracji. Oczywiście po odpowiednim naładowaniu osobistą energią. Niemniej jednak to osoba wróżąca ma moc i to od jej umiejętności oraz praktyki zależy, czy zostanie nawiązany kontakt z duchami i uzyskamy wizję przyszłości oraz zdarzeń minionych.

Aby nauczyć się krystalomancji i uzyskać astralne widzenie, trzeba cierpliwości i wytrwałości. Astralne widzenie to umiejętność zajrzenia na plan astralny. Dla niektórych osób, o większych zdolnościach parapsychicznych, może okazać się to naturalne i łatwe, innym zajmie to długie miesiące, a największa grupa osób w ogóle nie dostąpi tej umiejętności.

Luster i kul używa się przede wszystkim w magicznej dywinacji, ale także w różnego rodzaju rytuałach magicznych. Osoby praktykujące magię wysoką stosują je w przywoływaniu duchów i kontaktowaniu się z nimi na planie astralnym.

Magiczne lustro – przygotowanie

Kryształowe kule można kupić, natomiast czarne lustro trzeba wykonać samodzielnie. W tym celu wystarczy kupić ramkę do obrazów ze szkłem. Wyjmujemy szkło z ramy i malujemy je dokładnie po jednej stronie czarną, nieprześwitującą farbą. Następnie gdy farba wyschnie, wkładamy szkło w ramkę w taki sposób, aby warstwa farby znajdowała się z tyłu.

Samo lustro należy naładować osobista energią.

Lustro do wróżenia należy przechowywać na magicznym ołtarzu, jednak do samej dywinacji można je ustawiać gdzie indziej. Podczas wróżenia pomieszczenie oświetla się świecami, które jednak nie mogą odbijać się w lustrze ani rozpraszać widzenia.

Grimuary to prastare manuskrypty i księgi stosowane w magii wysokiej, zawierające magiczne formuły, zaklęcia, przepisy, metody kontaktowania się z duchami różnych sfer, wzory pieczęci i sigili oraz opisy sposobów przeprowadzania rozmaitych magicznych przedsięwzięć. Można z nich dowiedzieć się. jak zawezwać istotę duchową i jak ja kontrolować, w jakiej postaci się ukaże i co może zrobić.

Niektóre z grimuarów opisują całe systemy magiczne, ich podstawy, filozofię i zastosowanie, inne z kolei stanowią wzór interesujących obserwacji i przepisów. Grimuary przeważnie przydają się adeptom już wtajemniczonym w arkana magii, natomiast poczatkujących mogą zniechęcić swoim skomplikowaniem i niezrozumiałością. Ponadto próby praktykowania skomplikowanych rytuałów bez odpowiedniego przygotowania mogą źle się skończyć.

Najsłynniejsze magiczne grimuary:

– Arbalet

– Ars Notoria

– Ars Nova

– Czarna Kura (inaczej Czarna Sowa lub Skarb Starca z Piramid)

– Ars Paulina

– Czarny Kruk Doktora Fausta

– Cztery Księgi Filozofii Okultystycznej Corneliusa Agrypy

– Enchirydion Leonis Papae

– Grimorium Verum (oparty o Kłódki Salomona)

– Grimuar Armandela

– Grimuar Papieża Honoriusza

– Heptameron

– Ksiąga Czarnej Magii i Paktów

– Lsięga Świętej Magii Maga Abramelina

– Lemegeton (inaczej Mniejszy Klucz Salomona lub Goetia i Theurgia)

– Magus Francis Barretta

– Malleus Daemonum (Młot na demony, siedemnastowieczny podręcznik egzorcyzmów)

– Miecz Mojżesza

– Misteria Magica

– Necronomicon

– Przywoływanie Duchów Konstantinosa

– Salomonis Claviculae (zwane potocznie Kluczem Salomona lub Kłódkami Salomona)

– Sekret Sekretów czyli Prawdziwa Czarna Magia (oparty o Kłódki Salomona)

– Sekretny Grimuar Turiela

– Szósta i Siódma Księga Mojżesza

– Wielki Grimuar (inaczej czerwony Smok)

– Złoty Świt Israela Regardie

Nie wystarczy jednak tylko zdobyć jedną z powyżej wymienionych ksiąg, aby z powodzeniem praktykować czary. W magii nic nie udaje się od razu. Potrzeba prawdziwego zaangażowania, wiedzy, treningu i jak wielu magów twierdzi wrodzonych predyspozycji, aby móc skutecznie działać i wpływać poprzez odprawiane rytuały na codzienność i świat fizyczny. Do tego dobrze mieć zdolność do łatwego osiągania odmiennych stanów świadomości, choć to od samego adepta zależy, w jakim stanie umysłu najchętniej pracuje. Czy warto więc spróbować wejść w ten świat?

Rytuały z użyciem świec były odprawiane od stuleci w różnych kulturach i zakątkach świata. Także i my, chociaż nasza cywilizacja niewiele ma z magia wspólnego, co roku zdmuchujemy świeczki na urodzinowym torcie, wypowiadając przy tym życzenie i w ten sposób bezwiednie uprawiamy magie świec.

Podstawowe zaklęcia ze świecami wyglądają z grubsza bardzo podobnie do rytuał tortu urodzinowego. Zapalamy świecę w odpowiednio dobranym kształcie i kolorze, koncentrujemy się na celu, wypowiadamy magiczna formułę, wizualizujemy pożądane rezultaty itp. Najważniejszym elementem magii świec jest umiejętność wizualizowania upragnionego celu zaklęcia, połączenie wiary i potrzeby i oczywiście magiczna wiedza i umiejętności.

Rytuały i zaklęcia ze świecami nie są zbyt skomplikowane, a jeżeli zostaną umiejętnie przeprowadzone przez właściwą osobę, są również bardzo skuteczne. Różne kolory świec mają swoja symbolikę i stosuje się je zgodnie z nią, w zależności od potrzeby, dla której odprawiamy rytuał.

Magia świec

Biel – prawda, czystość; kolor uniwersalny

Błękit – spokój, cierpliwość, zdrowie, leczenie; symbol Wody

Brąz – niepewność, wahanie, neutralność, natura

Czerń – negatywność, odwracanie, odbijanie, odkręcanie

Czerwień – miłość, zdrowie, seks, energia, siła; symbol Ognia

Fiolet – moc, interesy, ambicja, podświadomość; symbol Ducha

Granat – zmienność, szósty zmysł, duchowość

Pomarańcz – przyciąganie, stymulacja

Róż – miłość, honor, moralność

Zieleń – zdrowie, pieniądze, szczęście; symbol Ziemi

Żółć – intelekt, energia, gniew, zazdrość; symbol Powietrza

Zaklęcia z użyciem świec mogą być proste lub skomplikowane – zależy to od naszych chęci i umiejętności. Może być to cos tak prostego, jak zapalenie zielonej świecy i powtarzanie: „Pieniądze! Pieniądze! Płyńcie do mnie z niewyczerpanego źródła bogactwa!” albo bardzo długi i skomplikowany rytuał, wymagający różnych akcesoriów dodatkowych i formuł magicznych, trwający kilka lub kilkanaście dni.

Najważniejszym krokiem jest dobór świecy w kolorze odpowiadającym naszemu celowi. Następnie dobrze jest namaścić świeczkę właściwym olejkiem. Świecę nacieramy przeważnie w kierunku od środka w górę, a potem od środka w dół, jednocześnie wizualizując cel dla jakiego ma ona nam posłużyć.

Następnie siadamy i medytujemy nad celem wpatrując się w płomień świecy i wypowiadamy formułę zaklęcia. Formuła zaklęcia nie musi być długa czy skomplikowana, najważniejsze żeby dokładnie opisywała to, czego pragniemy. Najważniejszym elementem każdego zaklęcia jest siła woli, wiara, pozytywne myślenie i kreatywna wizualizacja.

Jeśli wykonamy wszystkie te czynności, wysyłamy wibracje w Kosmos, dzięki czemu w końcu się one spełnią

Większość systemów okultystycznych kładzie duży nacisk na to, aby rozmaite rytuały magiczne, w szczególności zaś zaklinanie, odbywały się w ramach odpowiednio konsekrowanego kręgu magicznego.

Krąg magiczny to między innymi rytuał odpędzania, który należy odprawić przed rozpoczęciem i zakończeniem jakiejkolwiek praktyki magicznej. Prawidłowo wykonany rytuał odpędzenia wytwarza krąg astralny, znakomicie się sprawdzający w większości rytuałów magicznych czy innych działać okultystycznych. Stąd też, jeśli praktyka magiczna odbywa się na planie astralnym lub posługujemy się którąś z nietradycyjnych technik magicznych, fizyczny krąg nie jest do niczego potrzebny.

Takie kręgi są jednak niezbędne do dwóch rodzajów działań magicznych: składania krwawej ofiary i wywoływania ducha do widzialnej postaci. W przypadku ofiary wydatkowana energia życiowa może przyciągać intruzów. Natomiast, gdy wywołuje się ducha do widzialnej postaci, napełnia się go tak dużą mocą, że jakakolwiek z nim styczność może być niebezpieczna. Tego rodzaju przestroga ma sens podczas praktykowania bardziej tradycyjnych systemów magicznych, gdzie ewokacja jest niezbędna na przykład do naładowania talizmanów.

Krąg magiczny – Austin Osman Spare

Z zachowanych do dziś opowieści wynika, że jeden z najbardziej znanych magów, Austin Osman Spare przynajmniej raz dał się nakłonić do tego rodzaju operacji magicznej, gdy dwóch laików poprosiło go o wywołanie żywiołaka. Według Kenetha Granta Spare uprzedził ich, że tego rodzaju moce to „automatyzmy” zakopane głęboko w podświadomości i lepiej ich nie ruszać, a co najwyżej manipulować nimi za pośrednictwem sigili i świętych liter, niemniej jednak przystał na ich ofertę pod wpływem dalszych sugestii.

Samą operację rozpoczął od narysowania sigila na białej kartce i umieszczenia go przed swoim czołem. Wpatrywał się weń usilnie, jednocześnie powtarzając mantrę. Już po kilku minutach w pokoju zaczęła pojawiać się zielonkawa mgiełka. Gromadziła się w jednym miejscu, gęstniała, aż stopniowo zaczęły wyłaniać się z niej widzialne kształty. Zdaniem Granta były to „dwie ogniste szpilki, lśniące niczym oczy opętanego”. Widząc to dwaj ciekawscy gapie wpadli w panikę, prosząc Spare’a, aby odegnał ducha. Ten zas wysłuchał ich próśb i odwrócił zaklęcie. Spare podejrzewał, że wywołany żywiołak stanowił manifestację wypartego elementu psychiki jednego z obserwatorów.

Spare wyszedł z tej operacji bez szwanku. Jego magiczna aura zapewniała mu wystarczająca ochronę. Warto o tym pamiętać, ponieważ lata praktyki magicznej i doświadczenie związane z wykonywaniem rytuałów odpędzenia wyraźnie wzmacniają aurę.