Magia runiczna

Magia runiczna. Z wiersza Hávamál dowiadujemy się, że bóg Ódin wisiał na drzewie przez dziewięć nocy, przeszyty włócznią, nie pijąc ani nie jedząc, by zdobyć wiedzę o runach. W islandzkich sagach często słyszymy, że Wikingowie używali magii runicznej i – w późnych średniowiecznych pieśniach ludowych – rzucanie run jest wymieniane jako metoda przyciągnięcia uwagi i miłości dziewczyny. Magia runiczna wydaje się bardziej wynalazkiem średniowiecza i wczesnego okresu nowożytnego niż faktem z epoki Wikingów.

Magia runiczna
Magia runiczna

Według sag inskrypcje runiczne miały magiczną moc. Za pomocą inskrypcji można było przewidzieć przyszłość, chronić człowieka przed nieszczęściem. Także nasycać przedmioty o różnych właściwościach, spisywać zaklęcia i przekleństwa. Większość znalezionych inskrypcji runicznych zawiera jednak bardziej przyziemne wiadomości. Zostały one wyrzeźbione do codziennego użytku.

Magia runiczna

W sagach słyszymy, jak runy i magiczne słowa były używane w odniesieniu do zdrowia. W sadze Egila Skallagrimssona skald Egil używa run, aby wyleczyć młodą dziewczynę, która została zaczarowana fałszywymi runami, Egil rzeźbi nowe runy, umieszcza je pod poduszką i w rezultacie dziewczyna zostaje uzdrowiona. Morał tej historii jest taki, że runy i słowa mogą być niebezpieczne w niewłaściwych rękach.

Runy wyryte na kamieniach runicznych również służyły różnym celom. Na przykład napis na kamieniu Glavendrup na Fionii zawiera ostrzeżenie dla każdego, kto odważy się uszkodzić lub przesunąć kamień.

Inskrypcja runiczna głosi: Ragnhildr umieścił ten kamień na pamiątkę Alli Bladego, kapłana sanktuarium, honorowej þegn orszaku. Synowie Alli wykonali ten pomnik ku pamięci swojego ojca, a jego żona ku pamięci męża. A Sóti wyrzeźbił te runy na pamiątkę swego pana. Þórr uświęć te runy. Czarnoksiężnikiem jest ten, kto uszkadza(?) ten kamień lub ciągnie go (aby stać) ku pamięci innego. To ostatnie zdanie rzuca klątwę na każdego, kto uszkodzi kamień lub postawi go jako pomnik innej osobie.

Wróżby

Wikingowie używali również wróżb – ostrzeżeń z natury – do przewidywania przyszłości. Jest to opisane w sagach. Wikingowie wierzyli, że wydarzenia naturalne są wiadomościami od bogów. Wróżby można było wydedukować, na przykład, obserwując sposób, w jaki latały ptaki lub galopowały konie. Takie ostrzeżenia mogą również pochodzić z rzadkich zjawisk naturalnych, takich jak zaćmienia Słońca.

Runy w średniowieczu – komunikacja i tradycja, a nie magia

Runy rzeźbiono w Danii w okresie średniowiecza, a także w epoce Wikingów. W ostatnich latach odnaleziono znaczną liczbę średniowiecznych inskrypcji runicznych.

Magia runiczna nie została całkowicie zapomniana, a średniowieczne laski noszą również klątwy pisane runami. Runicznym kijem lub różdżką machano do osoby, którą jej użytkownik chciał „złapać”. Według średniowiecznych ballad można było uwieść kobietę za pomocą run. W balladzie „Run i wesele rycerza Stiga” Stig jest zakochany w Kirsten. Próbuje zdobyć jej uczucia za pomocą runicznego kija, którym macha pod jej spódnicą. Ale niestety laska przypadkowo toczy się pod sukienką księżniczki Regitze i zamiast tego działa na nią magia. Księżniczka od razu zakochuje się w Stigu i on musi się z nią ożenić.

Na kadzielnicach, dzwonach kościelnych i amulety znajdują się inskrypcje runiczne. W średniowieczu niektórzy mogli uważać takie inskrypcje za szczątkowe. Były one jednak prawdopodobnie skutecznym środkiem komunikacji z tą sekcją kongregacji, która nie znała łaciny.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.